„Odchudzanie” za pomocą skalpela…. część II

CD….

Sześć tygodni przed zabiegiem zostają zlecone badania d wykonania, obejmujące: morfologię krwi z rozmazem, płytki krwi, panel metaboliczny, badania krzepnięcia krwi. Dodatkowo można zlecić badania na zapalenie wątroby i HIV. Od 7 do 14 dni przed zabiegiem powinno odstawić się leki przeciwzapalne np. aspirynę, oraz leki sterydowe.
W dzień zabiegu wykonuje się oznaczenie obszarów ciała poddawanych zabiegowi. Na sali operacyjnej pacjent zostaje myty środkami zawierającymi chloroheksydynę, a punkty dstępu zostają znieczulone 1% lidokainą z adrenaliną (stężenie 1:100 000). Następnie wykonywane są nacięcia o średnicy 2 mm za pomocą sztancy do biopsji w celu uzyskania dostępu do przestrzeni podskórnej. Przez te nacięcia wprowadzana zostaje kaniula infiltracyjna, przez którą zostaje podany roztwór znieczulający. Nastrzykiwanie to wykonuje się bardzo powoli około 1ml na minutę, jeśli tolerancja pacjenta jest wysoka można przyśpieszyć tempo. Proces ten przebiega warstwowo zarówno do obszaru powierzchownego jak i obszaru głębszego. Osoba wykonująca nastrzykiwanie trzyma dłoń delikatnie nad obszarem infiltracji, dzięki temu wyczuwa obrzęk tkanek i powstające napięcie. Proces ten kończy się w momencie zużycia środka lub gdy stwierdza się twardy obrzęk w tkance. Po wprowadzeniu środka znieczulającego skóra przybiera lekko pomarańczowy kolor. Ilość podawanego środka znieczulającego obliczana jest na podstawie wagi ciała pacjenta. Maksymalna dawka lidokainy jest 55mg/kg ciała.
Do zabiegu liposukcji w obrębie tułowia wykorzystuje się kaniule agresywne lub o trzech otworach które maja średnice 3,5,4 milimetry, a ich długość wynosi 10-25cm. Zazwyczaj kaniule wykorzystywane do zabiegu liposukcji wprowadzane zostają w wykonane wcześniej otwory przez które wprowadzany był środek znieczulający. W razie potrzeby można wykonać dodatkowe nacięcia. Kaniule agresywne zazwyczaj stosowane są w obszarach gdzie zlokalizowana jest większa ilość tkanki włóknistej np. nadbrzusze lub wspomniane już „rączki miłości”.
Istnieje również metoda, która wykorzystuje kaniule wibracyjne. Zmniejszają one wysiłek lekarza, a pacjentowi dają przyjemne doznania. Kaniule oscylacyjne drgają z szybkością 5000 na minutę. Rączka oscylacyjna zaopatrzona jest w kaniule z 2 otworami o średnicy 2mm. Metoda ta może być wykorzystywana na całym obszarze tułowia.
W przypadku opracowywania delikatnych obszarów ciała np. takich jak pępek, wykorzystuje się mikrokaniule. Są one bardzo wąskie i mają wiele otworów co pozwala na precyzyjne odessanie tkanki tłuszczowej. Materiał pobrany za pomocą tych kaniul jest praktycznie pozbawiony krwi.
Każda z Kaniul podpięta jest do rączki która łączy się z pompą ssącą wytwarzającą ciśnienie około 1 atmosfery. Chirurg wykonujący zabieg jedną rękę kładzie na obszar poddawany liposukcji drugą trzyma kaniule, która przeprowadzana jest tam i z powrotem w obrębie tkanki podskórnej. Ręka położona na obszarze poddawanym liposukcji ma za zadanie ocenić dany obszar ciała, oraz położenie czubka kaniuli. Dzięki temu można zapowiedz uszkodzeniu struktur głębszych. W momencie wysuwania kaniuli do początku tunelu zmienia się jej kont nachylenia w taki sposób by stworzyć kolejny tunel dostępu nieco oddalony od pierwotnego. W obrębie każdego tunelu wykonuje się mniej więcej 10 do 12 ruchów tam i z powrotem. Podczas tworzenia nowych tuneli należy kierować się zasadą ich krzyżowania. Jeśli jest to możliwe najchętniej stosuje się sposób trójkątny. Wówczas tunele tworzone są z 3 punktów wejścia i nakładają się na siebie. Tunele w pierwszej kolejności tworzy się w warstwach głębokich a następnie przechodzi się do warstw powierzchownych. Przeprowadzając zabieg w obszarze brzucha wykorzystuje się technikę krzyżową, podczas której kaniule wprowadzane są od boku i od dołu. Lekarz wykonujący zabieg musi się upewnić że liposukcja wykonywana jest w obszarze powierzchownego tłuszczu oraz głębokiego tkanki podskórnej.
CDN.